untitled Created with Sketch.

تئاتر روایت فتح علیه فیش‌های نجومی

۱۲ دی, ۱۳۹۶ - ۱:۰۰ ب.ظ

به گزارش روابط عمومی بنیاد فرهنگی روایت فتح ،«فیش‌آباد» اثر «سیروس همتی»، همزمان با بازگشایی تماشاخانه سرو در این سالن به اجرا در‌آمد. «سیروس همتی» در مقام کارگردان، قصه کارگری را روایت می‌کند که یکی از فیش‌های نجومی به اشتباه، به حساب او واریز شده و اصرار وکیل مدیر نجومی‌بگیر مبنی‌بر عودت وجه و به کاربردن ترفند‌های گوناگون برای رسیدن به این هدف، زندگی او را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

«فیش‌آباد» از این جهت نمایشی پیشرو است که مسیر‌های نرفته را طی می‌کند و روی مسائل روز و حساس دست می‌گذارد. این اجرا به موضوعی پرداخته که به‌رغم بازتاب گسترده در سطح جامعه و حساسیت موضوع، تاکنون سوژه هیچ یک از آثار نمایشی نبوده است.

نمایش با یک اتفاق غیر‌معمول با درونمایه طنز آغاز می‌شود؛ حقوق یک ماه مدیری با نفوذ به مبلغ ۲۵۰ میلیون تومان، اشتباها به حساب کارگری که سابقه حضور در جبهه‌ها را داشته، واریز می‌شود. از اینجا به بعد ماجرا همه چیز تحت‌الشعاع این مساله قرار می‌گیرد و از آنجا که مساله در حد تیتر «فیش‌های نجومی» باقی می‌ماند، تا انتها قصه‌ای تخت و بدون فراز و فرود خاصی، روایت می‌شود.

قصه حول محور اتفاقی شکل می‌گیرد که ذاتا و اساسا درونمایه طنز دارد و به‌طور معمول، رخ نمی‌دهد اما بهتر بود نویسنده از موقعیت طنز ایجاد شده، بهره بیشتری می‌گرفت.

هدف و حرف نمایشنامه خوب است. «فیش‌آباد» دور شدن برخی مسئولان از هدفی که در سال‌های انقلاب و جنگ در پیش گرفته بودند را گوشزد می‌کند و به صراحت می‌گوید هدف انقلابی‌ها و رزمنده‌های واقعی، اختلاس و فیش‌های نجومی نبوده بلکه آنها با قلبی مصمم و بی‌آلایش برای آینده ایران دست به جان‌نثاری زدند و تا آخرین قطره خون خود بر موضع‌شان باقی ماندند. انتظار می‌رفت که در پرداخت از سطح، کمی فاصله بگیرد و جز فیش‌های حقوقی کلان و حق اوقات فرزندان و چند آپشن حقوقی دیگر، اطلاعات گسترده‌تر و جامع‌تری را به مخاطب بدهد اما از آنجا که این اثر از کارهای اولیه در این زمینه است و اصطلاحا خط‌شکنی صورت گرفته، قابل قبول است و نباید کار را، بی‌اجر گذاشت.

حسن اصلی کار این است که با اینکه تم کار، سیاسی است اما نگاهی بی‌طرف به قضیه فیش‌های نجومی صورت پذیرفته و از هرگونه جانبداری از جناح یا موضع خاصی دوری جسته است. این نقد منصفانه و نگاه سالمی که در کار حاکم است زمینه‌ساز دلنشین شدن بیشتر کار شده و ارتباط مخاطب با اثر را می‌افزاید.

در یکی از صحنه‌های میانی کار همرزم شخصیت اصلی قصه در جنگ، روی صحنه ظاهر می‌شود که به سبب این حضور، بازی با زمان صورت می‌گیرد یا به اصطلاح آرای ژرار ژنت نمایش دچار زمان پریشی می‌شود. درست است که این اثر در مقایسه با کارهایی از این دست مانند «هنرپیشه نقش دوم» که زمان‌پریشی در سراسر آن جاری است، در سطح به مراتب پایین‌تری قرار می‌گیرد اما به خاطر پایبندی بیشتر به بحث نمایشی کار «میمسیس»، این مساله می‌تواند از محاسن کار به شمار رود. حضور رزمنده و خواندن نامه‌اش برای حضار به وضوح در رساندن حرف نمایشنامه کمک کرده و به صراحت کلام، افزوده است.

«فیش آباد» کار قابل قبول و خوبی است و امید می‌رود با توجه به رویکرد فعلی بنیاد فرهنگی «روایت فتح»، حمایت از دانشجویان تئاتر بیشتر شود تا شاهد شکوفایی استعداد‌های جوانان در این عرصه باشیم و اجرای نمایش در سالن‌های خوب به قشر محدودی اختصاص پیدا نکند.

منبع: فرهیختگان